NEGENTIG JAAR LIEF & LEED

Familie de sleutel tot succes bij Van Dijk

Een bedrijf en een familie hebben bepaalde overeenkomsten. Bij een familiebedrijf als de Van Dijk Groep, dat dit jaar negentig jaar bestaat, lopen die parallellen soms ongemerkt in elkaar over. Voor deze coverstory hebben we het eens anders aangepakt: we leggen de belangrijkste betrokkenen binnen dit bedrijf, eigenaren en broer en zus Annemarie en Jan-Pieter van Dijk, opvolgers en zonen Alexander Bader, Niels en Peter van Dijk en directeur George Seitzinger een aantal onderwerpen voor dat juist dat verband blootlegt. En dan? Dan volgt de rest vanzelf.

Vroeger
Heb je het over vroeger, dan gaan de blikken al gauw richting Annemarie en Piet, die het bedrijf in 1983 overnamen van hun vader. Welke herinneringen zijn hen bijgebleven? Piet: ‘Wij hebben tijdens ons 75-jarig jubileum een artikel gehad in een vakuitgave van Bovag, met als titel: “Repareren op een natte dweil”. Dat is echt iets van vroeger: mijn vader verkocht overdag auto’s en ’s nachts repareerde hij ze. Hij ging dan op een natte dweil liggen om wakker te blijven. Slapen deed hij nauwelijks. Die natte dweil typeert ons bedrijf eigenlijk nog steeds: hard werken zodat de klant niet met een probleem blijft zitten.’ Zowel Piet als zijn zus kijken nog wel eens met weemoed terug op de tijd dat zij net begonnen; Piet op de afdeling vrachtwagens, Annemarie op de personenwagens. ‘Vroeger was het allemaal wat losser’, zegt Annemarie. ‘Je had minder te maken met regels en processen. Op zaterdagmiddag kwamen vaak verschillende klanten tegelijk over de vloer. We zaten dan met z’n allen aan tafel, eerst met koffie, daarna met sigaren en bier.’ Piet vult aan: ‘Het gebeurde vaak zat dat we dan spelenderwijs heel veel verkochten. Toentertijd ging het maken van een deal heel anders.’ Niels wijst naar het overhemd van zijn vader. ‘Jij had inderdaad altijd een borstzakje’, herinnert hij zich. ‘Daar deed je dan een pen, sigarendoosje en een mini-rekenmachine in.’ ‘Zo kon ik indien nodig meteen een deal sluiten en opschrijven op mijn sigarendoos’, legt Piet uit. ‘Gek genoeg stop ik nog steeds elke dag een pen in mijn borstzak.’

Trots
De familie Van Dijk is een trotse familie. Ze zijn niet alleen trots op wat ze met het bedrijf hebben bereikt; ze zijn het ook op elkaar. Het zijn vooral de openingen van nieuwe vestigingen die Van Dijk Groep in de loop der jaren meemaakte, waar iedereen met een glimlach op terugkijkt. Annemarie: ‘De verhuizing naar Woerden in 1989 was echt een hoogtepunt. We kwamen uit een kleine dorpsgarage in Harmelen en gingen ineens naar 10.000 vierkante meter. We hebben ons vaak bezorgd afgevraagd of we de tent wel vol zouden krijgen. Na een heel bijzonder openingsfeest, waar onder andere René Froger kwam optreden, begon het al snel te lopen.’ Niels: ‘Voor mij persoonlijk was de overname van Autobedrijf Cor Middelweerd vorig jaar en de daaropvolgende verhuizing met Van Dijk Automotive van Woerden naar Harmelen een hele belangrijke. Het is heel fijn om te merken dat de tent binnen een jaar helemaal up and running is.’ Iets verder terug in de tijd, in 1995, vond nog de overname van Nebim in Culemborg plaats. ‘Ook dat was een startschot voor groei’, zegt Piet. ‘Het was een beslissing waar we lang over hebben gewikt en gewogen.’ Annemarie haakt in: ‘We zijn het meest trots op de mensen die bij ons werken. We zijn een eenheid. Ik weet nog dat de FNV ooit binnenkwam om ons personeel op te roepen om te gaan staken. Ze werden resoluut de deur uitgewerkt; iedereen wilde gewoon doorwerken. Het personeel voelt zich echt onderdeel van ons bedrijf en weet waar we heen willen. Ze hebben veel voor Van Dijk over. Samen met hen lukt het om steeds weer een goede klantwaardering te krijgen. Mede daardoor zijn we al negen keer uitgeroepen tot beste Volvo Trucks-dealer van Nederland. Machtig!’

Meningsverschillen
Geen familie zonder meningsverschillen. Ook bij Van Dijk komen ze wel eens voor, al duren ze nooit lang. Piet: ‘Zoveel meningsverschillen waren er helemaal niet. En als Annemarie en ik eens wat hadden, was dat zo weer uitgesproken. Wij hadden vaak niet eens woorden nodig om tot een besluit te komen.’ George vult aan: ‘In die zeventien jaar dat ik hier nu werk, is me één ding opgevallen. Annemarie en Piet steunen elkaar altijd, ook als ze het niet helemaal eens zijn. Het is belangrijk om een eenheid te vormen als het echt spannend wordt. Ondernemen is topsport en soms kom je in controversiële situaties terecht. Dan moet je als familie voor elkaar staan en naar buiten toe hetzelfde doen. Bovendien hebben ze altijd het belang van het bedrijf en de mensen boven hun eigen belang gesteld. Dat zit in hun persoonlijkheid.’

Loslaten
Je hoort vaak genoeg dat ouders moeite hebben om hun kinderen los te laten. En een bedrijf voelt soms als een kind. Toch heeft Piet er niet zoveel problemen mee gehad. ‘Wel in de achtergrond wetende dat het op een goede manier werd voortgezet. We begonnen in eerste instantie met twee opvolgers, waarvan George uiteindelijk is gebleven.’ George: ‘Loslaten werkt aan twee kanten. Annemarie en Piet zaten altijd kort op de bal, maar hadden wel het vermogen om mensen ruimte te geven.’ Annemarie: ‘Als je je overal mee wilt blijven bemoeien, dan word je een last voor de rest en beperk je het bedrijf en de ontwikkeling. Je moet er zijn voor de mensen en de nodige sturing geven, maar je moet niet alles over je bureau laten gaan.’ Is er in een familiebedrijf dan wel ruimte om je eigen koers te blijven varen? Alexander: ‘Enerzijds vaar je door het contract met de Volvo Trucks en Renault Trucks importeur een hele stabiele, maar wel vaste koers, die veel vertrouwen en richtlijnen geeft en anderzijds hebben wij binnen het familiebedrijf diverse andere ondernemingen die het speelveld nog een stukje interessanter maken. En juist met die activiteiten – TSV, Van Dijk Automotive, Van Dijk Vans en FLIQX – moet je het echt op je eigen manier doen.’ Piet: ‘Van Dijk is wel altijd een beetje ondeugend geweest. Niet om de importeur dwars te zitten, maar om samen beter te worden. Het doel van een familiebedrijf is dat je met een hechte groep vooruitkomt en wij hebben de importeurs altijd mee willen nemen in dat traject. Niet schoppen, maar een compromis zoeken en samen de markt benaderen.’ ‘In die wederkerigheid word je beloond’, zegt Annemarie.

Feestjes
In een familie kom je niet onder feestjes uit. Je kunt er daarom maar beter voor zorgen dat de feestjes leuk zijn en een goede herinnering achterlaten. Bij Van Dijk weten ze dat als geen ander. George: ‘Piet en Annemarie houden wel een beetje van leedvermaak. Het was toen wij voor het eerst meedongen naar de prijs “Beste dealer van Nederland”. Een andere dealer versloeg ons destijds en zei tegen mij: “Wij verliezen nooit meer.” Waarop ik zei: “Dit is de laatste keer dat je gewonnen hebt.” Helaas wonnen zij het jaar daarna weer. We besloten vanaf dat moment alles op alles te zetten om de beste van Nederland te worden. Ik werd op een gegeven moment gebeld of we met het MT in een restaurant aanwezig konden zijn, omdat Piet en Annemarie een mededeling hadden. We hadden totaal geen idee waar het over ging. We dachten zelfs dat de zaak misschien overgenomen zou worden. Onder andere de toenmalig directeur van Volvo Trucks Europa, Peter Himpe, was erbij. Hij begon zijn verhaal met dat er steeds minder dealers in de markt zouden overblijven. Het zweet brak ons uit, maar ik probeerde samen met mijn collega’s een pokerface te houden. Hij maakte ons bang voor niks: we hadden de prijs voor beste dealer eindelijk gewonnen. Dat werd een heel mooi feestje en was wat mij betreft een hoogtepunt. Bij Volvo hebben ze het er nog steeds over.’ Niels breekt in: ‘De mosselreis naar Zeeland was trouwens ook legendarisch.’ Annemarie: ‘En wat denk je van ons teamuitje naar Nederland-Engeland in Wembley in 1996? Mensen konden niet geloven dat we dat echt hadden geregeld!’ Alexander vult aan: ‘Natuurlijk kunnen we ons meest recente jubileumfeest niet vergeten te noemen. Met z’n allen naar het Louwmanmuseum, volledig in “Roaring Twenties-stijl” en slapen in het Kurhaus Hotel. Mega!’ Jubilarissen zijn er ook genoeg geweest. Annemarie vertelt: ‘De medewerker die hier het langst heeft gewerkt – liefst 55 jaar – heeft onlangs definitief afscheid genomen. Maar we hebben in die negentig jaar ontzettend veel taart gegeten!’ George: ‘We hebben ooit een medewerker gehad die van zijn dochter móest stoppen toen hij negentig was. Wij zeggen altijd: bij Van Dijk ben je óf binnen een jaar weer weg, óf je moet met rolstoel en al naar buiten worden gewerkt. Dat zegt alles over de betrokkenheid, het teamgevoel en de loyaliteit binnen ons bedrijf.’

Werk/Prive-balans
Tegenwoordig zoeken veel mensen in hun werk naar een goede balans tussen werk en privé. Maar is dat in een familiebedrijf eigenlijk wel mogelijk? Piet: ‘Ik vond werk altijd moeilijk te scheiden van ons privéleven. Stonden we ingepakt en wel, klaar om naar de camping te gaan, werd ik gebeld dat iemand een motor nodig had. Hup, dan werd alles weer uitgeladen en ging ik de weg op.’ Peter, verantwoordelijk voor het snel groeiende Van Dijk Vans: ‘Wij wisten niet beter dan dat het zo ging, maar hebben er nooit zwaar aan getild. Het was zoals het was.’ Alexander vult aan: ‘Als vijfjarig jochie liep ik regelmatig op de zaak om auto’s af te stoffen in de showroom en uiteindelijk speel ik nu een mooie rol in het familiebedrijf. Ik kan dus wel zeggen dat ik m’n leven lang betrokken ben bij Van Dijk en ik zie dat als iets heel moois!’ Waar trek je dan de grens als het gaat om werk en privé? ‘Daar zijn cafés voor uitgevonden’, lacht Niels. ‘Wat tegenwoordig ook anders is, is dat je via je mobiel alles meekrijgt, ook op je zonnebedje. Vroeger belde je via een telefooncel naar huis en dan had je daarna geen idee meer van wat er op het werk gebeurde. Eigenlijk heb je nu in de vakantie nog meer tijd om alles te volgen dan wanneer je werkt.’ George: ‘Ik doe elke dag betalingen, zelfs als ik op de Noordpool zit. Piet heeft mij eens een belangrijk motto meegegeven: “inkomende post, uitgaand geld”. Dus ik vind het heel belangrijk om dat elke dag te doen. Het arbeidsethos is hoog bij Van Dijk, maar dat is al negentig jaar zo. De kopstukken van het bedrijf hebben altijd het goede voorbeeld gegeven.’

We moeten noodgedwongen een einde maken aan het gesprek, maar hadden nog uren kunnen praten met dit gezelschap. Liefde, trots, vakmanschap, hard werken – het kwam allemaal voorbij in het interview. ‘Iedereen doet het anders, maar wij doen het samen. Altijd.’