Verschil van inzicht

Quote_teken_links

‘Als je lang wrijft gaat iets
vanzelf glimmen’

PIKE

Pike Uittenbogaard, geboren, getogen en middenin het bruisende Woerden. pike@pompier.nl

Afgelopen week vertelde een ambtenaar van de gemeente Woerden, die ik graag mag, me dat hij mij soms heel lastig vindt. Hij vindt dat ik soms dingen gewoon moet laten zoals ze zijn, in plaats van steeds vragen waarom iets is of wat het nut ervan is. Ik vertelde hem dat dingen gaan glimmen van wrijving en dat je zo een mooi eindproduct krijgt. Ik realiseerde me dat wij altijd praten over de punten waarover we van mening verschillen, de punten waarover we het eens zijn, kosten geen tijd en moeite. Dat heeft best iets wrangs; we zijn tenslotte allemaal bezig om Woerden mooier en beter te maken.

Het traject is vaak als volgt: de gemeente heeft een onderwerp en ze nodigt bijvoorbeeld het stadshart en KHN uit mee te denken over het te vormen beleid. Wij krijgen dan een voorstel van het nieuwe beleid – vaak geschreven door een ambtenaar of een bureau dat gespecialiseerd is in het schrijven van beleidsstukken – en wij mogen daar dan extra input bij geven of wijzigingen voorstellen.

Vooral bij het laatste ontstaat dan een wedstrijd in overtuigen: dan moet je scherp zijn en opletten, want uiteindelijk gaat er een stuk, dat al een concept-voorstel is, naar de raad of naar het college, net wie het eindoordeel mag vellen. In dat concept-voorstel kun je vaak niets meer terugvinden van de discussie of van de standpunten van de verschillende partijen. Sterker nog; vaak staat er in de inleiding wel dat wij aan de tafel hebben gezeten, maar niet waarover we nou precies van mening verschilden met de ambtenaren die het stuk hebben geschreven. En dat is echt zonde, vind ik. Vaak krijgen de ambtenaren wel de mogelijkheid om bij het “rijp verklaren” van het voorstel uit te leggen wat zij belangrijk vinden en worden onze argumenten tweedehands en wellicht met enige tegenzin verwoord, als ze al besproken worden. Dit laatste is een onderbuikgevoel, want ik ben daar natuurlijk nooit bij geweest.

Dit onderbuikgevoel verklaart wel mijn drang om er voor het rijp verklaren alles aan te doen mijn standpunten over het voetlicht te brengen en zo de ambtenaren die bij het rijp verklaren zijn, te overtuigen. Precies dat kan dus irritaties opwekken bij ambtenaren, die ik eigenlijk best mag…

Zouden we niet beter, bij de punten waarover we van inzicht verschillen, kunnen verwoorden waar dat verschil van inzicht zich precies bevindt, zodat de mensen die een besluit moeten nemen, ook precies weten waar ze voor kiezen en wij erop kunnen vertrouwen dat zij kennis kunnen nemen van onze visie. Daarna is het aan hen om een besluit te nemen en aan ons om dat dan te accepteren.

Het vergt wellicht een andere vorm van inspanning, maar we hoeven elkaar dan niet te overtuigen, we moeten dan alleen finetunen waar we van inzicht verschillen en wellicht overtuigen we elkaar in dat proces dan wel per ongeluk.