Pascale & Arnold over verbinden en vernieuwen

Pascale Broks

Pascale Broks richtte eind 2024 de Focused Ultrasound Foundation voor Europa op als nevenvestiging van de Amerikaanse Foundation. Deze ultrageluidtechnologie is een niet-invasieve therapeutische technologie die onder andere kanker behandelt. Hiervoor was ze directeur van de Stichting Vrienden van UMC Utrecht en Wilhelmina Kinderziekenhuis en verdubbelde ze de liefdadigheidsinkomsten in vijf jaar. Sinds 2019 is ze bestuurslid van businessclub Groot Utrecht. Pascale woont in provincie Utrecht.

Het begint er al mee dat Pascale en Arnold beiden zijn geboren in Noord-Holland, respectievelijk Purmerend en Krommenie. Ze zijn allebei hondenliefhebbers, vinden hun gezin heel belangrijk en blijken dezelfde mensen te kennen. Bovenal zijn het verbinders, mensen-mensen. Ze zijn allebei op hun eigen manier bezig met vernieuwing en willen de wereld graag een beetje mooier maken.

Pascale: ‘We hebben elkaar weliswaar nog nooit ontmoet, maar ik ken je naam en AFAS natuurlijk wel. Ik heb wat interviews van je gelezen en zo wel een beetje een beeld van je gekregen. Volgens mij heb je een hart voor de zaak, ben je een mensen-mens en gedreven. Maar ik denk ook dat je een goede balans hebt tussen zakelijk en privé. En dat je je graag inzet voor een ander. Wie dat dan ook is maakt niet uit, iets terugdoen vind je belangrijk.’

Arnold: ‘Wat mooi dat je dat zegt. Ik vind het ook heel fascinerend wat jij doet. Hoe ben je ooit in de zorg terechtgekomen?’

Pascale: ‘Ik wilde vroeger arts worden, maar was niet goed in exacte vakken. Ik heb met mijn man een ICT-bedrijf gehad, maar de zorg bleef me trekken. Toen ik werd gevraagd als directeur voor de Stichting Vrienden UMC Utrecht & Wilhelmina Kinderziekenhuis, heb ik die kans dan ook met beide handen aangegrepen. Ik vond dat er in de zorg teveel geld verspild werd, en daar wilde ik met mijn zakelijke ervaring verandering in brengen. In mijn businessplan schreef ik dat ik de stichting 1 miljoen per jaar wilde laten plussen, en dat is gelukt. Mijn hart ligt bij de patiënten. Ik was zo onder de indruk van één van de 180 projecten die wij financierden, dat ik mij daarin wilde specialiseren. Ik kwam er namelijk achter dat het leven van uitbehandelde kankerpatiënten aanzienlijk verlengd kon worden en dat deze technologie ook voor bijvoorbeeld Alzheimer en Parkinson ingezet kan worden. Het was voor mij dan ook een eer toen ik werd gevraagd om een Europese vestiging op te zetten voor de Focused Ultrasound Foundation. Sinds begin dit jaar ben ik aanjager van deze fantastische technologie en dat is prachtig om te doen.’

Nu zijn we natuurlijk wel benieuwd hoe die technologie, bij bijvoorbeeld kanker, werkt.

Pascale: ‘Een kankercel vermomt zich als het ware met een “jas”, waardoor je lichaam het niet herkent als kankercel en de cel zijn gang kan gaan in je lichaam. Met geluidsgolven kunnen ze de cel doden met 55 graden zonder dat het – in tegensteling tot bestraling – tussenliggend iets doodt. De geluidsgolven trekken de cel uit elkaar, de jas valt eraf, er komt een stof vrij waardoor jouw lichaam het herkent als kankercel en dan gaat het lichaam het opruimen. Er komt dan een effect tot stand waarbij het lichaam ook zelf gaat zoeken naar uitzaaiingen en deze aanvallen. Toen ik hier voor het eerst van hoorde, was ik zó onder de indruk. De geluidsgolven gaan door de huid heen, dus je hoeft niet geopereerd te worden. Dat scheelt enorm in de kosten en helpt ook bij het personeelstekort in de zorg. De oprichter van de foundation is neuroloog, en heeft onder andere oud-president Joe Biden twee keer geopereerd. Hij heeft een rijk netwerk, dat volledig achter hem staat. Wat wij hier doen is de techniek pushen, zorgen dat mensen erom vragen en ziekenhuizen bewegen om de juiste apparatuur te kopen. Ik vind het echt geweldig om hieraan bij te dragen.’

Arnold: ‘Hoe werkt dat dan? Kloppen mensen bij je aan en stuur je ze dan door?’

Pascale: ‘Ja. Zo heb ik vandaag twee mensen die mij via LinkedIn volgen gesproken, beiden hebben een hersentumor. Ze vroegen me of deze behandeling voor hen zou kunnen werken. Ik laat hun behandelend arts dan contact opnemen met de arts die de Focused Ultrasound behandeling geeft en ga er vervolgens tussenuit. De geluidsgolven zijn bijvoorbeeld ook goed voor mensen met bevingen. Ook daarover werd ik benaderd door een zakelijke kennis, wiens vrouw en haar moeder hevige bevingen hebben. Het AMC gaat na de zomer beginnen met deze behandelingen en zij hebben zich reeds aangemeld. Maar ik ben vooralsnog één van de weinige roepers hier, dus ik moet echt gaan versnellen. De eerste 24 patiënten met uitgezaaide kanker heb ik met verschillende donateurs gefinancierd, nu moet de rest volgen.’

Arnold: ‘Maar hoe kan het dan dat deze technologie nog niet breed wordt toegepast? Dat is toch gek?’

Pascale: ‘Dat is het ook, maar het heeft met een aantal factoren te maken zoals geld en de liefde voor het snijden als chirurg. Als je kijkt naar prostaatkanker: urologen vinden de operaties hiervoor erg uitdagend om te doen en willen dat niet zomaar opgeven. Daar zijn ze tenslotte in gespecialiseerd en het is een complexe operatie. Het risico op incontinentie en impotentie varieert in Nederland tussen de tien en 85 procent en helaas weet je niet in welk ziekenhuis deze percentages gelden. Bij een behandeling met Focused Ultrasound is dit risico nul. De behandeling met Focused Ultrasound is daarnaast veel goedkoper en de zorgkosten veel lager doordat de patiënt niet geopereerd hoeft te worden en dat ook weer complicaties vermindert. Al met al een win-win, maar veel chirurgen willen er nog niet mee beginnen. Als snijden jouw vak is, dan is deze behandeling, waarbij je achter de IT-knoppen zit, natuurlijk veel minder leuk. Daarnaast krijgen artsen die niet in loondienst zijn (65 procent van de Nederlandse artsen) er minder voor betaald.’

Arnold: ‘Dat is wel heftig hoor.’

Pascale: ‘Zeker. Daarom vind ik het zo mooi om dit te doen, omdat ik denk: het kan toch niet waar zijn? Ik heb een groot netwerk en hoop dan ook dat dit snel bij iedereen bekend is.’

Arnold: ‘Je hebt denk ik ook al wel onze AFAS Foundation benaderd of niet?’

Pascale: ‘Nog niet. Ik heb wel gesproken in het AFAS Theater tijdens de Big Improvement Day, maar heb nog geen link met jullie stichting.’

Arnold: ‘Daar praten we straks wel over door. Maar het raakt me wel wat je vertelt. Ik geloof heel erg in follow the money, ook met dit soort dingen. Het lijkt me voor jou lastig om dat proces te doorbreken. Er zit enerzijds veel menselijkheid in, maar je hebt ook te maken met geld en ego’s. Wij komen met AFAS ook veel in ziekenhuizen omdat we die automatiseren met onze software. Ik vind het een mooie, maar soms ook ingewikkelde doelgroep.’

Pascale: ‘Hoe bedoel je dat?’

Arnold: ‘Ik vind de kloof tussen de werkvloer en het management versus de directie en het bestuur groot. Als je met de werkvloer praat over de kansen en mogelijkheden van ons product en hoe we werk leuker kunnen maken, is iedereen enthousiast, maar bij de contractbespreking met het bestuur wordt het daarna soms hard gespeeld. Dan vraag ik me wel eens af waarom het zo moeilijk gaat. De meerwaarde zit hem niet in korting maar in beter gebruik van de software. Ik neem het ze niet kwalijk, maar ik vraag me gewoon af hoe ze op zoek gaan naar kansen en vernieuwing. Ervaar jij die strijd ook niet?’

Pascale: ‘Af en toe wel ja, het is soms een lastige dynamiek. Maar het blijft prachtig om te doen.’

Arnold: ‘Ik denk dat in sommige gevallen ook het systeem niet goed is en het ontbreekt aan wat menselijkheid in organisaties. Ik zie ons mensen als levende boeken met allemaal een verhaal en daarin hebben we verhalenvertellers maar ook luisteraars nodig. Maar op plekken waar een bepaald systeemdenken is ontstaan, mis je vaak de luisteraars. Er is dan niemand die vraagt: maar hoe is het nou écht met je? Terwijl daar vaak fantastische gesprekken uitkomen. Wij zitten met ons bedrijf heel erg in de innovatie en automatisering, maar het draait uiteindelijk om de menselijke kant.’

Pascale: ‘Maar jullie doen ook echt wat voor anderen, waaronder jullie medewerkers. Jullie zeggen het niet alleen, maar doen het ook.’

Arnold: ‘Ik denk dat iedereen het liefst met elkaar wil verbinden en een goed gesprek wil voeren. Dat je elkaar versterkt en energie geeft. Maar goed, wat jij doet om de zorg te veranderen en te vernieuwen gaat nog wel wat verder dan wat wij doen.’

Pascale: ‘Dat vind ik niet hoor, jullie helpen op je eigen manier. Jullie bedrijfscultuur is heel prettig voor jullie collega’s en met jullie foundation helpen jullie ook veel mensen en projecten. Er is geen ander ICT-bedrijf dat zo denkt als jullie.’

Arnold: ‘Ik vind het vooral mooi om vanuit een idee ergens naar toe te kunnen werken. Wij willen repeterende werkzaamheden automatiseren zodat er meer tijd overblijft voor menselijke interactie, het werk leuker wordt en bedrijven inzicht in hun productiviteit krijgen. Het is gewoon een missie waar we met z’n allen aan werken, om de wereld beter achter te laten. Hoe is dat voor jou?’

Pascale: ‘Wij willen vooral dat de techniek met focused ultrasound voor elke patiënt wereldwijd beschikbaar wordt. Zodat mensen langer leven en we tegelijkertijd de zorgkosten naar beneden kunnen brengen en de grote zorgvraag het hoofd kunnen bieden.’

Arnold: ‘Het komt echt diep van binnen bij jou hè? Je hoort gewoon in alles de intrinsieke motivatie. Jij gaat het wel voor elkaar krijgen.’

Pascale: ‘Ja, dat ga ik zeker doen, met hulp van vele anderen. Het is zó belangrijk. Waarom laten we kinderen sterven aan kanker, terwijl we ze met deze techniek langer of zelfs helemaal in leven kunnen houden? Het is toch van de zotte dat er in de wereld zoveel geld is en dat we dit niet kunnen realiseren? Het voelt voor mij wel echt als een roeping om anderen te helpen, daar ben ik ook mee grootgebracht.’

Arnold: ‘Ja, zo krijgen we allemaal wat mee van onze ouders. Goed zijn voor een ander is wat mij betreft wel echt de basis. Daar mag best wat meer aandacht voor zijn.’

Pascale: ‘Zeker. Het is ook belangrijk dat je als kind een basis hebt waarin je gestimuleerd wordt en leert om andere mensen te helpen. Het zou mooi zijn als we met veel ondernemers ervoor kunnen zorgen dat er meer mogelijk wordt voor mensen die niet in zo’n gezin zijn opgegroeid.’

Arnold: ‘Vraagt deze tijd volgens jou ook om een soort manifest? Want er is best veel aan de hand in de wereld.’

Pascale: ‘We moeten vooral meer voor elkaar gaan zorgen, met name dichterbij huis. Haal je spullen dichtbij, kijk om naar je buren. In Oostenrijk bijvoorbeeld leeft dat heel erg. De producten die je kunt kopen, komen uit de provincie waar je woont. De huisarts van het dorp heeft elk jaar een gesprek met alle inwoners. Puur om te vragen hoe het met ze is. Want hoe het met je is, is bepalend voor je werk, voor je kinderen en voor jezelf.’

Arnold: ‘Ik heb heel vaak gesprekken vanuit de menskant, terwijl anderen die naar AFAS kijken vaak alleen de financiële resultaten en gekke ideeën zien. Maar dat gaat hand in hand.’

Toen AFAS begin dit jaar de vierdaagse werkweek invoerde, waren de reacties, zoals je misschien wel zou denken, niet louter positief.

Arnold: ‘Als ondernemer moet je daar tegen kunnen. Je hebt vaak te maken met mensen die iets van je vinden. Of het nou de auto is waar je in rijdt of de winst die je maakt. Dat wij naar vier dagen zijn gegaan is geen cao-afspraak geweest. Het is niet vanuit geld gedreven, er zit echt een verhaal achter. Als je kijkt naar het leven waar we nu inzitten, dan zijn we eigenlijk constant aan het jagen, we zitten in een ratrace. Mensen staan onder continue spanning en hebben minder tijd voor elkaar. Ik heb mezelf ook laten onderzoeken en toen ze me vroegen op welke momenten ik rust kan pakken, toen werd ik wel even met de neus op de feiten gedrukt. Die waren er nauwelijks. Anderzijds zien we natuurlijk ook dat werk aan het veranderen is. De innovaties van de afgelopen jaren hebben ervoor gezorgd dat we anders en sneller zijn gaan werken. Stel dat we door AI straks dingen sneller of niet meer hoeven te doen, wat gaan we dan doen met onze tijd? Wordt het leven dan leuker? Dat was voor ons reden om naar vier dagen te gaan. De vrijdag is niet per se een vrije dag, het is eerder een ontwikkeldag. Tijd voor jezelf of om bij te kletsen met iemand. Ik heb zoveel reacties gekregen van mensen die er zo blij mee zijn. Die weer tijd hebben voor mantelzorg, die meer in het huishouden kunnen gaan doen of weer een dag konden gaan lesgeven.’

Pascale: ‘Hoe ziet jouw eigen ontwikkeldag er dan uit?’

Arnold: ‘Dat varieert. Ik ga soms sporten, maar stort me bijvoorbeeld ook wel eens in een cursus over AI. Een wandeling maken met een kennis of kameraard vind ik ook fijn, zonder dat de klok achter je tikt.’

Pascale: ‘Onze CEO in Amerika is heel erg bezig met AI, ondanks dat hij van een oudere generatie is. Ik denk dat innovatie niet leeftijdgebonden is, het is voor iedereen goed toe te passen. Het is überhaupt mooi om van andere generaties te leren.’

Het interview tussen Pascale en Arnold verloopt zo organisch, dat de interviewer – uhum, ik dus – eigenlijk amper vragen hoeft te stellen.

Arnold: ‘Volgens mij kun jij je heel makkelijk aanpassen aan het gezelschap om je heen. Is dat wel eens anders geweest?’

Pascale: ‘Ik ben altijd geïnteresseerd in anderen. Ik zat laatst nog met een advocaat te praten die heel veel piketdiensten draait. Vind ik super interessant. Maar ik ga ook in gesprek met een schoonmaker, omdat ik daar ook weer wat van kan leren. Iedereen levert een bijdrage en heeft een mooi verhaal. Dat doe jij toch ook?’

Arnold: ‘Ik ben gewoon altijd heel benieuwd naar het verhaal achter het verhaal en ik denk ook dat we dat in deze tijd nodig hebben. Als ik denk aan de voorbeelden waar onze kinderen nu mee opgroeien en die hen inspireren, dan word ik daar niet altijd blij van. De machtsontwikkelingen geven een scheef beeld. Ik hoop dat er ook weer mensen opstaan die vanuit hun hart spreken en die verbinden. Die een toekomst willen creëren die mooi is en niet uit allerlei muurtjes en ego’s bestaat. Het menselijke is altijd krachtiger dan regels, ego’s en wapens.’

Het gesprek moet, gezien de tijd, afgerond worden. Er is nog één laatste vraag die al de hele tijd bij Pascale op de lippen brandt.

Pascale: ‘Ik weet dat jullie net jullie naam hebben verbonden aan het Sportpaleis in Antwerpen en dat het nu AFAS Dome gaat heten. Prachtig natuurlijk, want ik vind het ook gaaf wat jullie hier met het AFAS Theater en in Amsterdam met AFAS Live doen. Maar hebben jullie geen interesse om te investeren in een dierentuin zoals bijvoorbeeld Dierenpark Amersfoort? Ik vind het zo bij jullie passen en ze kunnen de hulp goed gebruiken.’

Arnold: ‘Dat is een goeie. We zijn al aan het kijken of we met elkaar kunnen samenwerken. Hoe dat er precies uit gaat zien weet ik niet, maar ik denk dat we elkaar hoe dan ook kunnen inspireren. Voor het Dierenpark is het vooral een uitdaging om het betaalbaar te houden voor een groot publiek. Tegelijkertijd denk ik dat er nog onbenutte kansen liggen. Ik heb er laatst bijvoorbeeld een zakelijk evenement gehad en dat was gewoon heel gaaf, daar kun je meer mee doen. Ook kun je een soort kenniscentrum worden als het gaat om een duurzaam ecosysteem en meer inzetten op beleving. In Amerika zie je bijvoorbeeld dat die Wildlands-achtige parken het heel goed doen. Wie weet ligt daar wel een oplossing. We kijken zeker met ze mee – ik ken de familie erachter ook goed – en als we kunnen helpen doen we dat graag.