Als het licht dooft, blijft de impact

Elke avond, vlak voordat ik ga slapen, is er dat moment van stilte. Een korte reflectie op de dag, en soms dwaal ik af naar een voorstelling die ik heb gezien. Ik vraag me dan af: wat heeft het publiek ervaren? Hebben ze gelachen, gehuild, nagedacht? Wat blijft er hangen als het licht dooft?

Impact in het theater is lastig te meten. Het zit niet in cijfers of applaus alleen. Het zit in de brok in de keel, de traan die onverwacht valt, het gesprek dat nog lang doorgaat in de foyer. Ik geloof dat impact ontstaat uit echtheid. Als wat je ziet op het podium raakt aan je eigen leven, je eigen vragen, je eigen dromen. Dan ontstaat er iets bijzonders: een denkbeeldige dialoog tussen maker en publiek.

Daarom vind ik het belangrijk dat we bij Flint voorstellingen programmeren die uitdagen. Die niet alleen vermaken, maar ook confronteren, verwonderen en aanzetten tot denken. We programmeren niet risicoloos, maar met lef. Zodat er ruimte ontstaat voor betekenis.

Die ruimte geven we niet alleen aan gevestigde namen, maar juist ook aan jonge makers. Zij zijn de toekomst. En Flint wil actief bijdragen aan het culturele ecosysteem waarin zij kunnen groeien. Dat doen we met programma’s als “Verbeelding aan het Werk”, waarin jeugdvoorstellingen niet alleen betoveren, maar ook raken. Voorstellingen over durven dromen, emoties begrijpen en samen sterk staan.

Voor veel kinderen is zo’n voorstelling hun eerste kennismaking met theater. En als we het goed doen, dan is die kennismaking er een die blijft hangen. Dan zien ouders en leraren dat kunst bijdraagt aan de ontwikkeling van een kind. Dan ontstaat impact: stil, krachtig en blijvend.

Bij Flint willen we dat elke voorstelling een belevenis is. Een die je meeneemt, raakt en verrijkt. Of je nu acht bent of 88. Want als het licht dooft, blijft de impact. En daar doen we het voor.