Waar techniek de mens ontmoet

Een realistische kijk op ondernemen

Is een grote reset altijd nodig? Voor Simon van Kempen en Marcel Pronk, eigenaren van VKP Beveiligingstechniek, is de omslag van denken dat je alles kan, naar meebewegen de sleutel tot succes. Zij laten de teugels graag een beetje vieren. Tegenpolen in sommige opzichten. Aanvullend in het grote geheel. In een reflectieve reset staan ze stil bij hoe het anders kan.

Voor alles wat met technische beveiliging te maken heeft, klop je aan bij het pand van VKP aan de Golf van Biskaje. ‘Kort gezegd zorgen we ervoor dat bij calamiteiten de mensen veilig buiten een pand blijven of naar buiten komen’, zegt Simon. In 2011 zijn de heren voor zichzelf begonnen, na beëindiging van het bedrijf waar zij werkten. ‘Met kennis van het vak, drie medewerkers en onze eigen handjes zijn we in het diepe gesprongen’, vertelt Marcel. ‘Met ondernemen krijg je er een vak bij. Je denkt dat je alles kan, ons wierp het terug naar de basis.’

Een jaar of zes verder is er een duidelijke taakverdeling: Simon doet de financiën en geeft leiding aan de buitendienst. Marcel heeft de algemene leiding en houdt zich bezig met commercie en certificering. ‘Waar we eerder van alles hetzelfde deden, besloten we te doen waar we goed in zijn.’ Zo wordt er ook omgegaan met de medewerkers; beter vragen naar wat men kan, wil en leuk vindt dan iemand iets laten doen wat niet past.

Ondernemen in een veranderende tijd

Marcel is meer gaan managen en vooruitkijken. ‘Ik was nooit bezig met een half, heel of twee jaar vooruit. Door strategischer bezig te zijn, zetten we het bedrijf neer naar hoe de maatschappij zich op dat moment gedraagt. Natuurlijk, als ondernemer kun je je frustreren over werknemers die een kortere, flexibele werkweek willen en kinderen willen wegbrengen voor het werk, maar liever gaan we mee in de wensen van het personeel en focussen wij ons op het eindresultaat: merkt de klant er iets van? Zijn de cijfers rooskleurig? Dan is het oké.’

Relativeren is iets wat hij van nature doet. Net als het werkaanbod passend maken binnen het aantal mensen, de planning en de uitvoering. ‘Sommige bedrijven nemen te veel werk aan en klagen voortdurend. Waar het kan kies ik er dan persoonlijk voor minder werk aan te nemen. Wij zeggen ook wel eens nee tegen nieuwe klanten, of we sturen ze door naar een concullega. Een sterk punt, zolang je maar eerlijk bent en blijft communiceren.’ Een goede balans en voldoende capaciteit binnen geven ruimte om snel te schakelen. Zo hoeft een klant niet drie of vier maanden te wachten. Daarnaast is een realistische planning de basis van elke projectbegroting. ‘Acht werkbare uren wordt door niemand meer behaald. Wij houden zeventig tot tachtig procent aan en anticiperen aan de voorkant al op tijdverlies.’

De teugels laten vieren

Het bedrijf blinkt uit in eerlijkheid, hier geen pretentie. Hoewel Simon de verantwoordelijkheid om goed te draaien zeker voelt – je mensen onderhouden, het pand betalen en naar de toekomst kijken baart heus wel eens zorgen – is hij ook in staat de teugels te laten vieren. Hoe? Door te vertrouwen op de vaardigheden van de medewerkers. ‘De één schroeft linksom, de ander rechtsom. Goed ondernemen is omgaan met ieders eigenaardigheden.’ Ook en misschien wel vooral in uitdagende tijden. ‘Je hebt elkaar allemaal nodig.’ De coronatijd heeft Simon doen beseffen dat het bedrijf goed staat. ‘Dat besef je dan later pas.’ Marcel, lachend: ‘Het is goed om terug te kúnnen kijken, vooruitkijken vind ik belangrijker. Zoals de huisvesting, qua capaciteit lopen we binnen nu en drie jaar tegen de max aan. Daar zijn we nu al mee bezig.’

Elkaar beter maken

Er wordt veel gewerkt met zij-instromers en nieuwe aanwas vindt VKP vooral via via. ‘Adverteren voor ons type personeel is geen optie. Voor elke werknemer ligt een gepersonaliseerd opleidingsprofiel klaar.’ Kwaliteit wordt bewaard door certificeringen en continue bijscholing. ‘Iedereen wordt allround opgeleid en qua inzet op de projecten rouleren we erg vaak. We werken bewust niet in vaste koppels. In de maatschappij ben je ook op elkaar aangewezen.’

‘Dát is precies hoe we bewegen’, vult Marcel aan, die naar eigen zeggen leert van elke fout en het graag wil weten als hij iets een volgende keer beter kan doen. ‘Ken je eigen zwakke punten’, lacht hij. ‘Met de poppetjes op de juiste plek waarin iedereen zijn ding kan doen, maken we elkaar beter. En gebeurt er iets buiten je invloed? Dan is het even slikken en weer doorgaan. Natuurlijk was het vertrek van een medewerker die vanaf het begin bij ons in dienst was een bittere pil, maar tegelijk iets om te accepteren zoals het is. Met de deur open voor een ander talent.’

De huidige mentaliteit in de bouw heeft de meeste invloed op de dagelijkse werkzaamheden. ‘Tegenwoordig is het wel ieder voor zich, samenwerken is er niet meer bij’, stelt Marcel. ‘Soms is er een taalbarrière en lopen bouwpartijen geen stap harder voor een ander. Waar voorheen meer rekening werd gehouden met de uitvoering van elkaars werk en de planning, is het best uitdagend om betrokken te blijven als er al van alles is dichtgezet terwijl wij nog leidingen aan moeten brengen. Een kwestie van rustig blijven en het oplossen. Niet te moeilijk doen, zeg ik altijd. Succes zit hem dan ook in de voldoening dat iedereen met een glimlach naar het werk komt!’