Ellen op de koffie bij:

Ellen: ‘Vijf jaar geleden maakte ik de overstap van advocaat in loondienst naar advocaat-ondernemer. Een spannende, maar vrijwillige reset. Dit was niets vergeleken met de grote reset die jullie overkwam, waarin jullie je levenswerk letterlijk in rook zagen opgaan toen het NBC congrescentrum grotendeel verwoest werd door brand. Was het gelijk duidelijk dat jullie zouden gaan herbouwen?’

Justin/Monique: ‘Het pand was voor negentig procent verloren, alleen de stalen constructie en het beton waren overeind gebleven. Op dat moment sta je voor een fundamentele keuze: je bouwt het terug zoals het was, óf je kiest voor een hernieuwde koers met het oog op de komende twintig jaar. De keuze om opnieuw te bouwen was snel gemaakt. Binnen twee weken lagen de eerste tekeningen op tafel. We hebben zelfs iets meer gesloopt dan nodig was. We wilden niet terug naar hoe het was, we wilden vooruit. De voorkant van het pand was bijvoorbeeld laag en hokkerig. Nu is het hoog en licht, met veel ruimte. De vergunning vormde een extra uitdaging: die verviel bij de brand, tenzij exact hetzelfde zou worden teruggebouwd. Maar dat was geen optie. Uiteindelijk is het gelukt een nieuwe vergunning te krijgen.’

Ellen: ‘Ik hoef met mijn bedrijf alleen maar voor mezelf te zorgen. Jullie hadden ook de zorg voor je personeel, het behoud van je klanten. Wat doet zo’n gebeurtenis met je?’

Justin/Monique: ‘Natuurlijk stel je jezelf morele vragen: kun je dit nog aan? Wil je dit nog wel? Blijft je personeel? Komen klanten terug? Hoe ontwikkelt de branche zich? Een pand bouwen, dat is één, maar een ongeëvenaard concept neerzetten, dat is toch iets anders. Toch kwam het antwoord snel. We wilden door. Beter terugkomen dan ooit. Tijdens de anderhalf jaar durende sluiting was personeelsbehoud cruciaal. We hebben iedereen bij elkaar geroepen en gezegd: dit is het plan. Je kunt vertrekken maar je kunt ook tijdelijk een andere rol vervullen. Een deel van het team vond tijdelijk werk bij collega-bedrijven, een ander deel hielp mee aan de herbouw en een deel was werkzaam op kantoor.’

Ellen: ‘Als ik veel opdrachten heb, is het een kwestie van harder werken. In het uiterste geval zal ik een collega-advocaat inschakelen. Wat doe je als je anderhalf jaar dicht moet, hoe kun je dan je opdrachtgevers behouden?’

Justin/Monique: ‘De continuïteit van het kantoor bleek essentieel. Je moet in die periode contact houden met opdrachtgevers. Relaties onderhouden. Vertrouwen blijven geven. We hebben vanwege de brand 400 evenementen en 3.500 kleine reserveringen moeten verplaatsen naar collega-locaties. Het was belangrijk de bouwtijd zo kort mogelijk te houden. Dan hoefden opdrachtgevers maar één keer uit te wijken en konden ze daarna weer terugkomen op het vertrouwde nest.’

Ellen: ‘Hoe is jullie rolverdeling?’

Justin: ‘Monique doet eigenlijk alle decor en styling en zorgt voor de juiste ambiance. Tijdens de wederopbouw leefden we in een lichte vorm van dictatuur.’

Monique tegen Justin: ‘Jij was de kapitein op het schip, jij had het hele plaatje in je hoofd en stuurde iedereen aan. Als jij zei: we gaan links, dan gingen we ook met zijn allen naar links. Dat werkte heel goed.’

Justin: ‘Het ontwerp, de ruimtelijke indeling, de schetsen en de (bouw)tekeningen hebben we allemaal zelf gemaakt. Onze receptioniste had net haar studie architectuur afgerond. Ik schetste, zij tekende. We hadden het allemaal zelf in huis, we bedachten, tekenden en bouwden. We hadden geen centrale aannemer, werkten alleen met onderaannemers, die werden aangestuurd en gecoördineerd door onze eigen mensen. We kennen die mensen ook al lang, dan weet je waar iemands talenten liggen én waar iemand affiniteit mee heeft. Je kent elkaars sterke punten en daardoor vorm je een team dat blind op elkaar kan bouwen.’

Ellen: ‘Hebben jullie dan ook dingen anders aangepakt doordat je nu toch aan de slag moest?’

Justin: ‘Het nieuwe pand is geen kopie van het oude, maar een moderne heruitvinding. We zijn niet groter geworden qua oppervlak, maar alles is ruimer, hoger, en lichter. Wij geloven in een one-stop-shop. Alles doen we zelf: licht, geluid, projectie, eten, drinken, meubilair, schoonmaak, stroom, bediening. Daardoor hebben we minder leveranciers en minder transport. Dat is veel efficiënter en duurzamer.’

‘De brand was een crisis, maar ook een kans. Nood heeft ons gedwongen tot vernieuwing. Het product dat we nu hebben, ligt ver boven het oude niveau. We zijn sterker teruggekomen dan ooit. Daardoor kunnen wij een andere propositie bieden aan onze klanten. Daar zijn wij heel trots op! Daar kunnen we de volgende twintig jaar mee verder. Wat begon als een rampscenario, werd de katalysator voor groei, innovatie en verbondenheid. Onder voldoende druk wordt alles vloeibaar.’